วันศุกร์ที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2555

3-3-12




10.00 น.
สะพายกล้องท่ีองทุ่งบางกะปิ...
อยากออกไปถ่ายรูปบ้าง เดินเล่นบ้าง เที่ยวบ้าง
หยิบกล้องออกมาเช็คสภาพ
เอากล้องใส่กระเป๋า
อ๊ะ...ฝุ่นเกาะกระเป๋า หิ้วขึ้นมาเช็ดๆๆ
.....กึ๊กกกกกกกก ....กล้องร่วง....
ไม่ได้รูดซิบปิดกระเป๋า T___T

10.30 น.
ถึงทุ่งบางกะปิ..
แวะทักทายเพื่อนชื่ออุปสรรค แรก ....
ฉัน...สวัสดี นายมาทำอะไรที่นี่
อุปสรรค...ฉันมายืนรอบางคนลงรถเมล์ผิดป้าย!

แวะทักทายเพื่อนชื่ออุปสรรค สอง....
ฉัน...สวัสดี นายมาทำอะไรที่นี่
อุปสรรค...ฉันมารอสาดแสงแรงๆ ให้คนที่มาที่นี่!

ทักทายกันพอเหงื่อซึม ผิวเข้ม เท่านั้น
ฉันก็เดินจากเขามา เพื่อทำตามสิ่งที่ตัวเองตั้งใจไว้

11.00 น.
หลังจากเดินกดชัตเตอร์ติดอะไรต่อมิอะไรไปสักพัก
ฉันพบเจอเพื่อนชื่ออุปสรรค สาม....
ฉัน...สวัสดี นายมาทำอะไรที่นี่
อุปสรรค...ฉันมารอดูคน ที่คอยหลบหน้าฉัน!

สำหรับฉันแล้ว คำพูดของอุปสรรค เหมือนเป็นการท้าทาย
เชิงประชดประชันนิดหน่อย...
แต่วันนี้ฉันไม่พร้อมที่จะต่อปากต่อคำกับนาย
"ฉันเหนื่อย ฉันร้อน และฉันต้องกลับไปซบไอเย็นของแอร์
ในออฟฟิสแล้ว"

11.10 น.
ฉันบอกลาอุปสรรค และล่าถอยออกมาโดยเร็ว
เหมือนนักรบโบราณที่พ่ายแพ้ในสงคราม แต่ก็ไม่มีความกล้าหาญพอที่จะฆ่าตัวตาย

11.45 น.
วันนี้ในช่วงเวลาสั้น ๆ
ฉันถ่ายภาพมาได้ไม่เยอะ
และไม่ได้ดูสวยงามเลยซักภาพ
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภาพที่ดีที่สุดต้องเป็นแบบไหน...
แต่วันนี้ ฉันได้ภาพที่ฉันชอบมากที่สุด มา 1 ภาพ..
และฉันก็ภูมิใจกับมัน...

สุขสันต์ในวันแดดแรง....


วันศุกร์ที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2554

สัญญาณ,แสง,สี


ฉันหลงใหล...ช่วงเวลาตอนเย็นๆ
คงเป็นเพราะไม่มีอะไรจะต้องรีบร้อนมากนัก
สัญญาณแสงสีส้มจากพระอาทิตย์ดวงโต ที่กำลังจะลับลงดิน
นั่นหมายถึง วันที่วุ่นวายกำลังจะผ่านไปแล้ว..

ฉันจะดูเงียบมากขึ้นในช่วงเวลานี้
แต่บางครั้งหลายคนกลับมองว่าฉันเหงา
...ฉันอยากจะเถียงเขาเหมือนกัน
แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่า ถ้าฉันกำลังคิดถึงใครสักคนที่ฉันไม่ได้เจอ
ทุกครั้งที่นั่งมองแสงนั้น.....มันจะเรียกว่าเหงาหรือเปล่า



วันศุกร์ที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

ไกล..

สิ่งที่อยู่ใกล้ตัว มักจะถูกบดบังด้วยความเคยชินเสมอ..
เราไม่อาจพูดได้เต็มปากว่า ไม่ได้ละเลย..
เพราะบางที..เราก็เถียงไม่ออกว่าเราลืมใส่ใจ
กว่าจะรู้ตัวอีกทีว่ายังมี และใช้การได้ดี..
ก็อาจจะต้องเสียความรู้สึกที่ดีๆ ไปแล้วส่วนหนึ่ง..

เหมือนที่ฉันชอบท้องฟ้ามากกว่าพื้นดิน..
พื้นที่ฉันเดิน ทางที่ฉันไป..ทุกก้าวย่าง มีพื้นดินคอยรองรับเสมอ
แต่ฉันกลับชอบมองในสิ่งที่ไกลออกไปจากนั้น..
ท้องฟ้าสวยดี..ฉันชื่นชม
ในขณะที่เท้าเหยียบย่ำพื้นดิน....
ดินจะน้อยใจมั้ย?........หรืออย่างไร....ฉันไม่เคยได้สนใจเท่าไหร่
จนกระทั่งถึงเวลาที่เท้าเจ็บ เพราะไปเตะเข้ากับอะไรบางอย่าง
ที่กีดขวางทางเดินนั่นแหละ..ฉันถึงได้ก้มมองลงต่ำอีกครั้ง..
แต่เปล่าเลย สิ่งที่ฉันมองไม่ใช่พื้นดิน
แต่เป็นเท้าที่เจ็บของฉันต่างหาก......

คนเรามักจะชื่นชมสิ่งที่อยู่ไกลตัวเสมอ....
รองลงมาคือตัวเอง.....
แต่สิ่งที่อยู่กับเรา ไม่เคยทิ้งเราไปไหนจนวันตาย..
กลับถูกลืมได้ง่ายดาย......

............................................

"พระจันทร์สวย หากมองด้วยระยะสายตาจากโลกที่เรายืนอยู่"

วันอังคารที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

วันนี้ "เกลียดทุกอย่าง"

เกลียดโทรศัพท์...
เกลียดการสนทนา
เกลียดที่ต้องโทรออก
เกลียดที่ต้องรับสายเข้า
เกลียดคนที่ชอบทำเหมือนออกความเห็นตามหลังคำพูดกู
แต่ทุกคำมันเหมือนที่กูเพิ่งพูดจบไปไม่ใช่หรอ จะซ้ำเพื่อ?
เกลียดคนที่ชอบเอาคำพูดไปขยายความ..ความหมายแตก..
เกลียดคนที่จับคำพูดคำเดียวแล้วตีความทั้งประโยค เพื่อโยนความผิดให้คนอื่น
แม่ง..เก่งแต่เรื่องสร้างความเสียหาย
แต่ไม่เคยหาวิธีเยียวยา...
โยนขี้ให้หมากิน ไม่สะใจเท่าโยนขี้ใส่หัวกูรึไง

.............ห่าราก!!!!!!!!!

วันศุกร์ที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2553

The Housemaid Trailer (2010)

สายตาจับจ้องสิ่งที่อยู่ตรงหน้า จับมือประสานแบ่งปันความอบอุ่น.....ไปดูหนังกันเถอะ!!

วันพฤหัสบดีที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2553

ขอบคุณ

ขอให้มีความสุขนะ
มีความสุขในชีวิตนะ
ฯลฯ

ขอบคุณทุกคำอวยพร และความห่วงใย
จากเพื่อนเก่า และเพื่อนใหม่
ฉันเก็บคำว่า ความสุข มาได้เยอะแล้ว
เก็บไว้
เก็บไว้
เก็บไว้
....ตอนนี้ฉันกำลังเรียนรู้วิธีที่จะนำมันมาใช้
....ตอนนี้ฉันยังเรียนได้ไม่เก่งเท่าไหร่
เลยใช้ถูกทางบ้าง ผิดทางบ้าง
ยิ้มในบางวัน อาจดูพยายามไปหน่อย
แต่มันก็ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรง สักเท่าไหร่
^_________________^

วันอังคารที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2553

ระลึก..

ฉันเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ

สิ่งที่ฉันเจอ คือเธอนั่งคุกเข่าพร้อมกับดอกกุหลาบ 1 ดอก แล้วยื่นมาให้ฉัน

มันเป็นความตกใจ ปนความประทับ และเขินอย่างบอกไม่ถูก

เพราะไม่คิดว่าเธอจะทำอะไรแบบนี้ได้....แต่เธอก็ทำ

ฉันรู้ว่าเธอเองก็เขินอาย สังเกตจากรอยยิ้มและแววตานั่น..แต่เธอก็ทำ

"ฉันรักเธอ"

((ถึงมันจะเป็นกุหลาบพลาสติก ที่เก็บมาจากแถวนั้นก็เถอะนะ))

...................................................................

"ฉันรู้เธอไม่จำ ฉันก็ไม่อยากจำแต่ทำไม่ได้"