วันที่ฉันยืนอยู่คนเดียวบนสถานีรถไฟลอยฟ้า
สายตาเลื่อนลอย ไม่ได้น้อยไปกว่าใจที่ลอยเลื่อนไปทางซ้ายที ทางขวาที
ภาพตรงหน้ามันดูเบลอไปหมด ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นด้วยคุณภาพกล้องจากแมลงซัมซุงในมือ หรือคุณภาพสายตากันแน่ ที่ขาดความคมชัดในการมองสิ่งต่าง ๆ
แต่ก็ช่างเถอะ อะไร ๆ มันก็ไม่มีความแน่นอนหรือชัดเจนตลอดเวลาอยู่แล้วไม่ใช่หรือ ฉันจะขวนขวายหาคำตอบไปเพื่ออะไร ในเมื่อสักวันทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องเปลี่ยนแปลงกันทั้งนั้น
ฉันเหลือบไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนสถานี เข็มสั้นและเข็มยาว อ่อ รวมทั้งเข็มวินาทีด้วยพร้อมใจกันชี้ไปที่เลข 5งั้นก็รวมกันเป็น 555 น่ะสิ
อะไรกันนี่ แม้แต่นาฬิกาก็ยังหัวเราะเยาะฉันหรอ
กะอีแค่ฉันมายืนสับสนคนเดียวบนสถานีรถไฟฟ้านี่อ่ะนะ
แค่ฉันหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ มันคงดูน่าตลกมากสินะ
ถ้าอยากจะขำนักล่ะก็...เชิญตามสบาย ฉันคงต้องกลับบ้านแล้วล่ะ
แค่มองอะไรไม่ชัดก็เวียนหัวจะแย่ นี่ยังต้องมาหงุดหงิดกับนาฬิกาอย่างแกอีกคงจะไม่ไหว...เชิญอยู่เพ้อเจ้อหัวเราะไปเรือนเดียวก็แล้วกัน..นาฬิกาบ้า!!
