ไกล..

สิ่งที่อยู่ใกล้ตัว มักจะถูกบดบังด้วยความเคยชินเสมอ..
เราไม่อาจพูดได้เต็มปากว่า ไม่ได้ละเลย..
เพราะบางที..เราก็เถียงไม่ออกว่าเราลืมใส่ใจ
กว่าจะรู้ตัวอีกทีว่ายังมี และใช้การได้ดี..
ก็อาจจะต้องเสียความรู้สึกที่ดีๆ ไปแล้วส่วนหนึ่ง..

เหมือนที่ฉันชอบท้องฟ้ามากกว่าพื้นดิน..
พื้นที่ฉันเดิน ทางที่ฉันไป..ทุกก้าวย่าง มีพื้นดินคอยรองรับเสมอ
แต่ฉันกลับชอบมองในสิ่งที่ไกลออกไปจากนั้น..
ท้องฟ้าสวยดี..ฉันชื่นชม
ในขณะที่เท้าเหยียบย่ำพื้นดิน....
ดินจะน้อยใจมั้ย?........หรืออย่างไร....ฉันไม่เคยได้สนใจเท่าไหร่
จนกระทั่งถึงเวลาที่เท้าเจ็บ เพราะไปเตะเข้ากับอะไรบางอย่าง
ที่กีดขวางทางเดินนั่นแหละ..ฉันถึงได้ก้มมองลงต่ำอีกครั้ง..
แต่เปล่าเลย สิ่งที่ฉันมองไม่ใช่พื้นดิน
แต่เป็นเท้าที่เจ็บของฉันต่างหาก......

คนเรามักจะชื่นชมสิ่งที่อยู่ไกลตัวเสมอ....
รองลงมาคือตัวเอง.....
แต่สิ่งที่อยู่กับเรา ไม่เคยทิ้งเราไปไหนจนวันตาย..
กลับถูกลืมได้ง่ายดาย......

............................................

"พระจันทร์สวย หากมองด้วยระยะสายตาจากโลกที่เรายืนอยู่"

วันนี้ "เกลียดทุกอย่าง"

เกลียดโทรศัพท์...
เกลียดการสนทนา
เกลียดที่ต้องโทรออก
เกลียดที่ต้องรับสายเข้า
เกลียดคนที่ชอบทำเหมือนออกความเห็นตามหลังคำพูดกู
แต่ทุกคำมันเหมือนที่กูเพิ่งพูดจบไปไม่ใช่หรอ จะซ้ำเพื่อ?
เกลียดคนที่ชอบเอาคำพูดไปขยายความ..ความหมายแตก..
เกลียดคนที่จับคำพูดคำเดียวแล้วตีความทั้งประโยค เพื่อโยนความผิดให้คนอื่น
แม่ง..เก่งแต่เรื่องสร้างความเสียหาย
แต่ไม่เคยหาวิธีเยียวยา...
โยนขี้ให้หมากิน ไม่สะใจเท่าโยนขี้ใส่หัวกูรึไง

.............ห่าราก!!!!!!!!!

The Housemaid Trailer (2010)

สายตาจับจ้องสิ่งที่อยู่ตรงหน้า จับมือประสานแบ่งปันความอบอุ่น.....ไปดูหนังกันเถอะ!!

ขอบคุณ

ขอให้มีความสุขนะ
มีความสุขในชีวิตนะ
ฯลฯ

ขอบคุณทุกคำอวยพร และความห่วงใย
จากเพื่อนเก่า และเพื่อนใหม่
ฉันเก็บคำว่า ความสุข มาได้เยอะแล้ว
เก็บไว้
เก็บไว้
เก็บไว้
....ตอนนี้ฉันกำลังเรียนรู้วิธีที่จะนำมันมาใช้
....ตอนนี้ฉันยังเรียนได้ไม่เก่งเท่าไหร่
เลยใช้ถูกทางบ้าง ผิดทางบ้าง
ยิ้มในบางวัน อาจดูพยายามไปหน่อย
แต่มันก็ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรง สักเท่าไหร่
^_________________^

ระลึก..

ฉันเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ

สิ่งที่ฉันเจอ คือเธอนั่งคุกเข่าพร้อมกับดอกกุหลาบ 1 ดอก แล้วยื่นมาให้ฉัน

มันเป็นความตกใจ ปนความประทับ และเขินอย่างบอกไม่ถูก

เพราะไม่คิดว่าเธอจะทำอะไรแบบนี้ได้....แต่เธอก็ทำ

ฉันรู้ว่าเธอเองก็เขินอาย สังเกตจากรอยยิ้มและแววตานั่น..แต่เธอก็ทำ

"ฉันรักเธอ"

((ถึงมันจะเป็นกุหลาบพลาสติก ที่เก็บมาจากแถวนั้นก็เถอะนะ))

...................................................................

"ฉันรู้เธอไม่จำ ฉันก็ไม่อยากจำแต่ทำไม่ได้"

ยินดีต้อนรับการกลับมาอีกครั้ง!!

ไม่ใช่ใครที่ไหน

แต่เป็นเจ้าของ Blog คนนี้คนเดิม

หลังจากไปหลงระเริงอยู่ที่อื่นซะนาน

กลับมาแล้วจ้า.....แม้จะมีอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไป

แต่เชื่อเถอะว่าใจยังอยู่ที่เดิม

ไม่มีอะไรจะ Update

เลยเอารูปบางส่วน ในช่วงที่หายไปมาไว้ที่นี่ก่อนแล้วกัน

((ดีกรีความบ้ายังคงเดิมนะว่ามั้ย..เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ฉันก็พูดกับตัวเองได้เสมอ))