ไกล..

สิ่งที่อยู่ใกล้ตัว มักจะถูกบดบังด้วยความเคยชินเสมอ..
เราไม่อาจพูดได้เต็มปากว่า ไม่ได้ละเลย..
เพราะบางที..เราก็เถียงไม่ออกว่าเราลืมใส่ใจ
กว่าจะรู้ตัวอีกทีว่ายังมี และใช้การได้ดี..
ก็อาจจะต้องเสียความรู้สึกที่ดีๆ ไปแล้วส่วนหนึ่ง..

เหมือนที่ฉันชอบท้องฟ้ามากกว่าพื้นดิน..
พื้นที่ฉันเดิน ทางที่ฉันไป..ทุกก้าวย่าง มีพื้นดินคอยรองรับเสมอ
แต่ฉันกลับชอบมองในสิ่งที่ไกลออกไปจากนั้น..
ท้องฟ้าสวยดี..ฉันชื่นชม
ในขณะที่เท้าเหยียบย่ำพื้นดิน....
ดินจะน้อยใจมั้ย?........หรืออย่างไร....ฉันไม่เคยได้สนใจเท่าไหร่
จนกระทั่งถึงเวลาที่เท้าเจ็บ เพราะไปเตะเข้ากับอะไรบางอย่าง
ที่กีดขวางทางเดินนั่นแหละ..ฉันถึงได้ก้มมองลงต่ำอีกครั้ง..
แต่เปล่าเลย สิ่งที่ฉันมองไม่ใช่พื้นดิน
แต่เป็นเท้าที่เจ็บของฉันต่างหาก......

คนเรามักจะชื่นชมสิ่งที่อยู่ไกลตัวเสมอ....
รองลงมาคือตัวเอง.....
แต่สิ่งที่อยู่กับเรา ไม่เคยทิ้งเราไปไหนจนวันตาย..
กลับถูกลืมได้ง่ายดาย......

............................................

"พระจันทร์สวย หากมองด้วยระยะสายตาจากโลกที่เรายืนอยู่"

วันนี้ "เกลียดทุกอย่าง"

เกลียดโทรศัพท์...
เกลียดการสนทนา
เกลียดที่ต้องโทรออก
เกลียดที่ต้องรับสายเข้า
เกลียดคนที่ชอบทำเหมือนออกความเห็นตามหลังคำพูดกู
แต่ทุกคำมันเหมือนที่กูเพิ่งพูดจบไปไม่ใช่หรอ จะซ้ำเพื่อ?
เกลียดคนที่ชอบเอาคำพูดไปขยายความ..ความหมายแตก..
เกลียดคนที่จับคำพูดคำเดียวแล้วตีความทั้งประโยค เพื่อโยนความผิดให้คนอื่น
แม่ง..เก่งแต่เรื่องสร้างความเสียหาย
แต่ไม่เคยหาวิธีเยียวยา...
โยนขี้ให้หมากิน ไม่สะใจเท่าโยนขี้ใส่หัวกูรึไง

.............ห่าราก!!!!!!!!!