At first sight ภู-กระ-ดึง

อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ....แต่เลิกทำกูร้องไห้สักที!!
^
^
^
ข้างบนนั่นไม่เกี่ยวอะไรกับบล๊อคนี้........(แล้วเมิงจะเขียนทำไม?..-*-)

อ่ะ...เข้าเรื่อง...

ไปเที่ยวมา ที่เขาเรียกว่า ภู-กระ-ดึง
(กรุณาออกเสียงให้เหมือนกับเจ้าหน้าที่บนภู สำหรับคนที่ร่วมทริปด้วยกันคงรู้ดี)
ระหว่างการเดินทางก็รู้ ๆ กันอยู่ ชิวมากมาย (มั้ยวะ)
ฉันเห็นป้ายเขียนตัวโต ๆ ว่า "ซำแฮ่ก 200 เมตร"
มันแปลว่า อีก 200 เมตรจะถึงจุดพักจุดแรก
โอ้ว มายก๊อดเนสสสส!!.....จะได้พักแล้วโว้ยย แอบตะโกนในใจภายใต้ใบหน้านิ่ง
หลอกคนรอบข้างไปพลาง ๆ ตูไม่เหนื่อย ๆ
......เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ไม่ทราบได้เหงื่อไหลอาบตัว อาบหน้า
ไหลหยดย้อยจากหน้าผากเถิก ๆ แล้วเข้าโค้งหักศอกผ่านหางตามายังโหนกแก้ม
และไหลไล่ลงมาจนถึงปาก แทนที่มันจะเลยผ่านไป
แม่ม!! ...ไหลเข้าปาก "เหงื่อเค็ม แต่ไม่ดี" -*-

"ไหนวะ 200 เมตรของมัน"...คนวัด มันเริ่มวัดจากตรงไหนเนี่ย..ทำไมไม่ถึงซักที...
ฉันบ่นอุบตลอดทาง.....
กว่าจะถึงซำแฮ่ก..ก็เล่นเอาลิ้นห้อย..สภาพร่างกายที่เริ่มจะย้อย ๆ ไปตามสังขาร ชักจะงอแงซะแล้ว...

"ใจ..สู้หรือเปล่า ไหวมั้ยบอกมา โอกาสของผู้กล้า ศรัทธา ไม่มีท้อ"
...เพลงพี่โป่ง แว่บเข้ามาในหัวเอ้าฮึดอีกสักหน่อย...สู้โว้ย!!

ผ่านซำแล้ว ซำเล่า..พวกเราก็ยังสู้ไม่ถอย
เราไม่ได้ประคับประคองหรือเกาะกลุ่มกันแน่นตลอดเวลา
แต่ทุกครั้งที่มองไปข้างหน้าหรือหันหลังมองไปทางข้างหลัง
เราจะเห็นสายตาของเพื่อนเราคอยสบตากันเสมอนั่นแสดงว่า..
ไม่ต้องห่วงนะ เราไม่ทิ้งกันหรอก
"จุดหมายจะมีประโยชน์อะไร หากไปถึงแล้วไม่มีเพื่อน".
.ฉันได้ประโยคนี้มาจากหนังสือเล่มหนึ่งของ "นิ้วกลม"..ฉันเห็นด้วยกับเขา
ไม้เท้าที่ถืออยู่ในมือ ช่วยประคองร่างกายเราได้ แต่ประคองใจเราให้สู้ไปด้วยกันไม่ได้
สายตาที่คอยมองหาว่าเพื่อนเราอยู่ตรงไหนแล้ว..รอก่อนดีมั้ย
เสียงที่คอยส่งกำลังใจให้ "อีกนิดเดียว สู้ๆ" ..นี่ต่างหาก คือสิ่งที่ประคับประคองเราอย่างแท้จริง...

ฟ้ามืดแล้ว..แสงไฟริบหรี่แล้ว..มีแต่เสียงแมลงที่ร้องระงมไปทั่วแดนสังหาร
(ไม่ใช่ฉากในหนังสยองขวัญหรอก...แต่มันคือ
ลานกว้าง ที่อยู่อาศัยของทากน้อย ตัวเล็ก ๆ ยืด ๆ หยุ่น ๆ
ผู้มี "ทากษยะสัมพันธ์ดี"คอยชูหัว ชูหาง พร้อมจะทักทายกับเส้นเลือดใหญ่
ของเราตลอดเวลานั่นเอง....สำหรับจุดนี้ "แคร์นะ...แต่รังเกียจ")

กรี๊ดดดดดดดดดด....เอาออกๆๆๆๆๆ แกะให้หน่อยๆๆๆๆ........
ฉันร้องรัวอย่างกับปืนกลเมื่อเจ้าทากน้อยมันมาทักทายฉันเป็นแรก
ระหว่างทางเดินไปเวียนเทียน..อ่ะ งง อ่ะดิ่...
ถึงพวกเราจะรักการเที่ยวมากขนาดไหนแต่เราก็ไม่ลืมวันสำคัญทางพุทธศาสนาหรอกนะคะ
ถึงแม้หลังจากเทียนดับ จะมาล้อมวงนั่งก๊งเหล้ากันก็ตาม แต่แอลกอฮอล์ก็ไม่เคยล้าง
ความศรัทธาในศาสนาได้หมดหรอกนะค๊า...^___^

ป่าปิด....เดินเพลิน ๆ เจอดอกอะรูไม่ไร้(ผวนโลด)สวย ๆ วิวงาม ๆ ลมเย็น ๆ
หนุกหนาน ๆ เหนื่อยเหมือนกัน แต่ไม่แคร์ จบ!!

วันสุดท้ายบน ภู-กระ-ดึง...
ฉันทิ้งสายตาอาลัยและใจบางส่วนไว้ที่นั่นนิดหน่อย
หากใครพบเจอและไม่ประสงค์จะเก็บไปดูแล..ก็ช่วยเดินผ่านไป..อย่าเหยียบย่ำ..ให้มันช้ำซะล่ะ
...................................................................................................................