คิดถึง

ข้างบ้านมีต้นไทรต้นใหญ่
ใต้ต้นไทรมีแคร่ไม้ไผ่ ที่มีรากไทรห้อยลงมารอบ ๆ
เหมือนม่านบาง ๆ ที่มีไว้ตกแต่งแคร่ไม้ไผ่นั้นให้สวยงามมากขึ้น
ยามสายย่าจะนั่งอยู่ตรงนั้น คอยดูแลหลาน ๆ ที่วิ่งเล่นอยู่บริเวณบ้านด้วยสายตาที่ห่วงใย

หน้าบ้านเป็นคลองขนาดกลาง
สายน้ำไหลเอื่อยตลอดเวลาที่ริมคลองมีสะพาน
ข้างสะพานมีต้นมะกอกน้ำต้นใหญ่ (มาก) แผ่กิ่งก้านคอยให้ร่มเงา
ช่วงหน้าฝนน้ำในคลองจะมีมาก ที่บ้านเราจะเรียกกันว่าหน้าน้ำ
ต้นมะกอกน้ำออกลูกดกกิจกรรมของเราคือช่วยกันสอยมะกอกลงมา
และเก็บไปดองเอาไว้กิน เรื่องการเก็บมะกอกเป้นหน้าที่ของเด็ก ๆ บรรดาหลาน ๆ ของย่ารวมถึงฉันด้วยส่วนหน้าที่ดองมะกอก ย่าเป็นคนรับอาสาจะทำเองทั้งหมด เพราะเกรงว่าถ้าปล่อยให้พวกเด็ก ๆ ทำมันจะอร่อยเกินไป (???)

ทุกวันพระ ย่าจะตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อลุกขึ้นมาทำกับข้าวและขนมไว้ไปทำบุญที่วัด
ถ้าขนมชนิดไหนที่ต้องใช้เวลาทำนาน ย่าและพวกเด็ก ๆ จะช่วยกันเตรียมของตั้งแต่ตอนกลางคืนก่อนนอนเช่น ขนมลอดช่อง ย่าจะเอาข้าว(ฉันก็ไม่รู้ว่าข้าวอะไร) มาแช่น้ำไว้ตั้งแต่ช่วงเย็น และเอาใส่เครื่องโม่แป้งที่เป็นเหมือน หินสองก้อนวางซ้อนกัน ที่ก้อนบนมีรูไว้หยอดข้าวลงไป แล้วก็หมุน ๆ แล้วเราก็จะได้แป้งผสมน้ำออกมา(หมุนกันจนปวดแขนเลยทีเดียวกว่าจะได้ปริมาณที่ย่าต้องการ) พอโม่แป้งเสร็จย่าก็จะกรองเอาเฉพาะแป้งโดยใช้ผ้าขาวบางแล้วห่อแป้งด้วยผ้าขาวบางอันเดิมมัดให้แน่นแล้วน้ำไปแขวนที่ใต้ต้นไม้ 1 คืน (ทำไมต้องแขวนใต้ต้นไม้นอกบ้าน?)
ถ้าจะให้อธิบายขั้นตอนทั้งหมดคงอีกยาว ข้ามเลยแล้วกัน......
เมื่อขนมพร้อม ข้าวและกับข้าวพร้อม เราก็ยกของทั้งหมดลงเรือ ระหว่างที่ยกของ ฉันกับพี่ก็เป่ายิงฉุบกันใครชนะได้นั่งหัวเรือ อิอิ
ย่ารับหน้าที่พายเรือไปวัด ฉันกับพี่ก็นั่งเล่นเอามือราน้ำไปเรื่อย ถ้าเรารู้สึกได้ถึงรังษีอำมหิตจากด้านหลังเราก็จะรีบเอามือขึ้นจากน้ำทันที

........................ฯลฯ................................................

เสียงหัวเราะ เสียงร่ำไห้ความทรงจำมากมาย ณ ที่แห่งนั้น
ในบางขณะ..ฉันหลงลืมมันไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

ฉันหวนคิดถึงที่แห่งนั้น คิดถึงคนที่ฉันเคยนอนหนุนตัก
คนที่คอยปลุกฉันให้ลุกมาอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน
คนที่ได้แต่บ่น ได้แต่ดุ แต่ไม่เคยตีฉันสักครั้ง
คนที่ไปชี้หน้าด่าครูที่โรงเรียน ตอนที่ตรวจการบ้านฉันผิด (คิดแล้วฮา)

คิดถึงที่ที่ฉันเติบโต ที่ที่ฉันวิ่งเล่น ที่ที่ฉันตกต้นไม้ครั้งแรก
ที่ที่ทำให้ฉันว่ายน้ำเก่ง พายเรือเป็น

ถึงวันนี้จะไม่มีบ้านริมคลองอีกแล้ว....แต่ในความทรงจำ...ก็ยังตอกย้ำให้นึกถึงเสมอ..

....คิดถึงนะ...